“That Escalated Quickly”

یه فیلم هست که همیشه به 90% اش بدون وقفه می خندم.مخصوصا وقتی که شخصیت اصلی( Ron Burgundy ) میاد سرِ کار و به همکاراش میگه عاشق شده

Ron: (yelling) Veronica Corningstone and I are now in love! (normal) Did I say that loud?   

Brian: Yeah, you pretty much yelled it.

Ron: Well, I don't care. It's fantastic!

Champ: What's it like, Ron?

Ron: The intimate times? Outta sight, my man!

Brian: No, the other thing. Love.

Brick : Yeah. What is that?

Brian: I think I was in love once.

Ron: Really? What was her name?

Brian: I don't remember.

Ron: That's not a good start, but keep going.

Brian: She was Brazilian, or Chinese, or something weird.

Ron: Brian, I'm pretty sure that's not love.

Brian: Damn it!

Brick: [hesitantly] I love carpet. [Ron nods understandingly] I love desk.

Ron : Brick, are you just looking at things in the office and saying that you love them?

Brick: [whispering] I love lamp.

Ron: Do you really love the lamp, or are you just saying that because you saw it?

Brick: [helplessly] I-I love lamp! I love lamp.

خنده دار ترین قسمتش وقتی بود که دوستاش این حرفای احمقانه رو می زدن و این اواخر که برای بار چندم فیلم رو دیدم،چیزایی که Brick می گفت اونقدر خنده دار نبود.

وَرای ما و محصولِ حاضر و آماده

تا حالا به روند تولید یک شیء فکر کردید؟اینکه مواد اولیه ش از کجا میاد و چه کسانی در طراحی و ساخت و حمل اون دست داشتن؟
بیشتر وقتی چیزی رو می خریم به داستان پشتش هیچ توجهی نداریم.وقتی داریم خرید می کنیم در اوج خود خواهی و خود پرستی هستیم . فقط و فقط به خودمون فکر می کنیم،،به جلوه ی اون جنس روی بدنمون یا طعم یک محصول در دهنمون و خوش اومدن یک شیء در نظرمون. این مصرف گرایی محض از ارزش معنوی "چیز" ها کم کرده.

حتی یک دفعه هم که شده باید وقتی شکلات رو توی دهنمون میذاریم به خستگی کارگر مکزیکی فکر کنیم،وقتی روی فرش راه می ریم به احساس دختر روستایی فکر کنیم،وقتی کفش می پوشیم به دستای کارگر ویتنامی فکر کنیم.چشممون رو برای یک لحظه ببندیم و تصور کنیم همه ی آدم هایی رو که برای رسیدنِ محصول به دست ما، زحمت کشیدن و فراموش شدن و زحمات و عمرشون توسط شرکت های بزرگ تصاحب شد.
شاید بیشتر به "ساخته"ها احترام بذاریم.

تاب ستان

خوبی اش این است که ساعت و تقویم به گوشه ای پرتاب می شوند...
من شناور در زمانم.

آرزویم این بود که این سرگردانی در مورد " مکان " هم اتفاق بیافتد.

انگار به زمین میخَم کرده باشند.حس می کنم ماه هاست درخت ندیده ام. عین یک فضانورد، تنفس هوای بیرون برایم غیر ممکن شده.

شده ام یکی از وسایل خانه.زیر پا،چسبیده به دیوار،فشرده در دست.امان از این گرد و غبار که تا می گیری اش، دوباره می نشیند...

تهران است دیگر.

پنج شنبه 87/04/13 - سمفونی بیداری

 توی پیاده رو ای حوالی حافظ ، بابام از راننده ی موتوری که راهش رو سد کرده بودم ، ، معذرت خواست و از اون روز بود که من آدم شاکی ای شدم تو زندگیم .

Those were the days, my friend

دبیرستان که بودم از خاطره هایی که داشتیم ، روزشمار امتحانا و کنکور روی دیوار اتاقم علامت می ذاشتم.

روزای آخر پیش دانشگاهی رو هر روز روی دیوار خط می زدم و آخرش یه فلش زده بودم : "مقصد : دانشگاه تهران" و زیرشم یه پنجاه تومنی

به بچه ها می گفتم نکنه وقتی رفتیم دانشگاه خودمونُ گم کنیم و از هم جدا بشیم و یادمون بره که دبیرستانی هم وجود داشته...

2 سال پیش خاطرات و جمع دوستیمون برام خیلی مهم بود.نمی ذاشتم یادگاری های روی دیوار پاک بشن.ناراحت می شدم وقتی یکی از جمعمون جدا می شد.

چقدر بیگانه شدم با اون خاطرات...یهو خواستم که دیگه هیچی رو به یاد نیارم.خواستم اسم همه از ذهنم پاک بشه.

کسی که دیگه تو قراراشون حاضر نشد، من بودم.

رنگُ برداشتم و کشیدم روی علامتای روی دیوارم...

پنجاه تومنی هم سهم راننده تاکسی شد.

رهگذرهای خوب

یه سِریا رو وقتی داری از یه جایی می گذری می بینی

شاید اصلا نشناسیشون یا حتی باهاشون حرف هم نزنی

ولی از محبتشون، لبخندشون، وجودشون انرژی می گیری

لحظه های اولین و آخرین بار گذرشون از کنار تو ، زندگی بخش تر از بودن همیشگی آدماییه که هستن و نیستن

شادی دسته جمعی مُرد

ما نه کنسرت های بزرگ خواهیم دید ،

نه فستیوال موسیقی ،

نه هنر خیابانی .

نه بازی های دسته جمعی داریم ،

نه تماشای جام جهانی در پارک ،

 نه "جشن" نوروز .

یه روزی میرسه ( یا رسیده) که با هم بودن و همدلی و اتحاد رو از یاد می بریم (یا اصلا نداشتیم که بخوایم به یاد بیاریم)

اگه در ازای از دست دادن حقوقمون چیز دیگه ای به دست می آوردیم انقدر حرص نمی خوردم.

نبودِ برنامه و فضای مناسب برای شادی مردم باعث می شه تفریحات شکل نامتعارف به خودش بگیره و کنترل وضعیت غیر ممکن بشه.این به نفع هیچ کس نیست.

اونی که وظیفه ش برنامه ریزی و فراهم کردن امکاناته،حتما با خودش هم دشمنه.یه روزی عواقب کار های نکرده ش گریبانشو می گیره .